- ZhangLiYin Thailand
[SF] Waiting for love 1
posted on 11 Mar 2008 23:25 by karnkb in SF
ดีคะทุกคนที่เข้ามาอ่าน ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องแรกที่แต่งขึ้น
ก็อยากจะให้ลองอ่านดู ว่าเป็นไงบ้าง อ่านแล้วช่วย comment ด้วยนะคะ
เพื่อที่จะได้ไปปรับปรุง ในตอนต่อไป หรือจะเป็นอีกเรื่อง
แหะๆ บางตอนอ่านเอง มันยังแปลกๆเลย แต่ก็ลงคะ เพราะถ้าแก้ ไม่รู้แก้ยังไง คิดไม่ออก คริๆ
[SF] Waiting for love ก็แต่งเป็นฟิคสั้น ประมาณสัก 2 ตอนได้คะ
ยังไงอ่านแล้วช่วย comment ด้วยนะคะ
......................................................................
ณ โรงเรียนดังแห่งหนึ่งในกรุงโซล
โรงเรียนนี้ได้มีชายหนุ่มหล่อ 2 คน ที่ทั้งหล่อ ทั้งเท่ห์ ที่สุดได้เลยก็ว่าได้ ก็ในแต่ละวันนั้น จะมีสาวๆมาบอกรักกับพวกเขา แต่พวกเขาก็ปฎิเสธทุกราย ก็เพราะว่าพวกเขามีคนที่แอบชอบอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีใครรู้นอกจากเขาทั้ง 2 พวกเขานั้นคือ โจวคยูฮยอน ที่หล่อ เท่ห์ บาดใจ บ้านรวย พ่อเป็นเจ้าของธุรกิจในเกาหลีและต่างประเทศนับสิบ หน้าตาของเขา เข้ากันได้อย่างลงตัว ไม่ว่าจะตา จมูก ปาก ใครเห็นแล้วต้องตกหลุมรักแน่ๆ ส่วนหนุ่มหล่ออีกคน เขาคนนั้นคือ คิมคิบอม หนุ่มที่หล่อไม่แพ้กัน แต่เขาจะเป็นคนที่ขรึมมาก ถ้าเขารู้จีกใครละก็ จะคุยมากๆ แต่ไม่ถ้าไม่รู้จักละก็ เงียบอย่างกับคนใบ้แต่เวลาที่เขายิ้มขึ้นมานั้น ก็เอาเกือบสาวๆในโรงเรียนตายกันไปเป็นแถบๆๆ ^^
…………………………………………..
สวัสดีครับผมชื่อ โจวคยูฮยอน เรียกคยู ง่ายๆก็ได้ครับ ผมเนี่ย..หล่อใช่ไหมครับ บ้านก็รวยอีก คนไร Perfect ยังงี้ แต่เสียอย่างเดียวผมอ่า ยังไม่มีแฟนเลย แต่แฟนผมนะหรอต้องเป็นคนๆนั้นคนเดียวเท่านั้น เขาคนนั้นคือ ลีซองมิน แค่ชื่อก็น่ารักแล้ว แถมหน้าตาของเขาก็น่ารักกว่าไรดี โอ๊ย...ผมจะไม่ไหวแล้วนะ ทำไมกระต่ายน้อยถึงน่ารักยังงี้ แต่ทำไงได้ละ ซองมินเค้าอยู่คนละโรงเรียนกับผม แต่โรงเรียนของเขาก็อยู่ฝั่งตรงข้ามเอง อยากรู้ละสิครับว่าผมไปชอบซองมิน เขาตอนไหน ก็ตอนนั้นโรงเรียนได้มีงานจัดร่วมกัน แล้วซองมินก้ได้แสดงบนเวที เท่านั้นแหละครับ โอ้ว...ขอขอบคุณสวรรค์ที่โปรดซองมินผู้นี้มาให้ วันนั้นซองมินสวยมากๆเลย ถือซองมินจะเป็นผู้ชาย แต่ผมว่าสวยกว่าผู้หญิงตั้งเยอะ และหลังจากนั้นมาผมก็ให้คนของผม ไปสืบประวัติของซองมินมา หลังเลิกเรียนผมจะดักรอดูซองมินทุกวันจนถึงบ้านว่าเขาปลอดภัยไหม ผมละดีใจที่สุดเลย ก็เพราะว่าซองมินเขาก็ยังไม่มีแฟน ซองมินครับสักวันผมจะบอกกับซองมินนะครับว่า “ผมรักซองมิน”
“โอ๊ย!!!~” อะไรบางอย่างกระแทกโดนหัวของผม
“เป็นบ้าไรวะคยู นั่งเหม่ออยู่ได้” คิบอมเพื่อนรักของผม ดูวิธีถามของมัน ลืมบอกไปครับ มันนะชอบ ลีทงเฮ เพื่อนสนิทของซองมินซะด้วย
“เปล่าโว้ย...แค่นั่งคิดไรเรื่อยเปื่อย....เจ็บนะโว้ยที่ปามาได้” มันเจ็บจริงครับ มันเล่นปาด้วยลูกเทนนิสที่โดนเต็มๆหัวผมเลย
“โทดทีวะ เห็นแกนั่งเหม่อยังงั้น....นึกว่าแกตายไปแล้ว” นี่มันห่วงผมหรือประชด
“กูยังอยู่.. ไม่ตายง่ายๆหรอก” ตายไม่ได้หรอครับ ยังไม่ได้เป็นแฟนซองมินเลย
“เออ” ง่ายๆเนอะ ไอแก้มแตก
“เฮ้ย.. วันนี้ฉันกะไป หาซองมินเขาวะ” ครับยังไงวันนี้ผมต้องทำให้ซองมินรู้จักผมให้ได้..เลิกเรียน “กูไปก่อนนะ...” บอกลาไอแก้มแตกก่อน “Lucky เว้ย..เพื่อน” ขอบคุรสำหรับคำชมนะไอ้แก้มแตก เอ้ย....“เออ”....
หน้าโรงเรียน
“นั่นไง...ซองมินของผม” บ่นพึมพำกับตัวเอง
“แต่เอ๊ะ!!....นั่นใคร?...ใคร? ที่เดินมากับซองมินของผม” ใคร? ใคร? ที่เดินออกมากับซองมิน ต้องถามไอนักสืบซะหน่อยแล้ว มันสืบภาษาไรเนี่ย ไหนบอกว่าซองมินไม่มีแฟน
~~~ **Tell me, tell me, tell tell tell tell tell tell me ~~ (เสียงรอสาย)
“นี่ไอนักสืบ!!~ ไหนแกบอกว่าซองมินยังไม่มีแฟนไง” ตอนนี้อารมณ์ของผมขึ้นแล้ว อาการหึงหวงมาจากไหนก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เราก็ยังไม่ได้คบกันซะหน่อย ก็แค่แอบชอบ
“(ก็ไม่มีนิ..ครับ คุณท่าน)”
“แล้วที่ฉันเห็นตอนนี้ละ...ใครหน้าไหนก็ไม่รู้มาควงซะอย่างงั้น เค้าเรียกว่าไรฮะ!!” ยังจะมีหน้าบอว่าไม่มีอีกนะแก
“(ไม่มีจริงๆนี่ครับ)”“
ไม่ต้องพูดไรแล้วทั้งนั้น... งั้น ฉันไล่แกออก โทษฐานที่แกสืบมาไม่ได้เรื่อง” ผมโมโหจนไล่คนของผมออกเลยหรอเนี่ย ผมไม่เคยเป็นอย่างนี้ แต่ผมพุดไปแล้ว ช่วยได้นิ แกก็ดันสืบไม่ได้เรื่องจริงๆ
“(เอ่อ...เอ่..อ..คุณ.ท่านครับ / ไม่ต้องพูดแล้ว!!~)” ผมไม่ฟังไรทั้งนั้นแล้ว แล้วตอนนี้ซองมินก็มองมาที่ผมอีกซะด้วย แล้วมามองทำไมไอตอนที่เราโมโหอีกด้วยเนี่ยตื๊ดๆๆ ตื๊ดๆๆ (ตัดสายไปแล้ว)
“(คุณท่านครับ....คุณท่านครับ....คุณท่านวางไปแล้ว โธ่เอ๊ย!ลืมบอกไปคนนั้นคือเพื่อนสนิทของซองมินที่จะมาหาซองมิน)”
สวัดีครับผมชื่อ ลีซองมิน หนุ่มน้อยที่แสนน่ารัก ยิ่งกว่าไรดี ใครๆก็บอกว่าผมนะ เหมือนละหม้ายคล้ายผู้หญิง ผมละเบื่อ ก็ผมเป็นผู้ชายนะ ไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อย อิอิ ^^ผมนะ แอบชอบคนๆหนึ่งด้วยหละ แต่เขาดันเป็นผู้ชายซะอีก เฮ้อ...ทำไมเราไม่เกิดเป็นผู้หญิงรู้แล้วรู้รอดไปเลย ทุกอย่างก็เหมือนผู้หญิง ยกเว้น หน้าอก กับตรงนั้นอ่า >///<ผมละเซงเลย คนๆนั้นนะ เขาก็อยู่โรงเรียนฝั่งตรงข้ามผม หุหุ แต่เขาเป็นถึงหนุ่ม POP ของโรงเรียนเลยเชียวแหละ คงยากมากละครับที่เขาจะมาหันสนใจผม ก็เพราะผมเป็นผู้ชายเนี่ยหละครับ...ใครจะมาสนใจ.. เขาคนนั้นคือ โจวคยูฮยอน ทั้งหล่อ ทั้งเท่ห์ ผมคิดไรอยู่เนี่ย แต่มันก็จริงครับที่เขาหล่อ จนผมเนี่ยที่เป็นผู้ชายหน้าละหม้ายคล้ายผู้หญิงยังแอบชอบเลย อิอิ ผมนะ มีเรื่องสงสัยอยู่อย่างหนึ่งครับก็เวลาผมกลับบ้านนะเหมือนมีคนตามผมมาอยู่เรื่อยเลย แล้วอย่านึกนะว่าผมไม่เห็น แต่ผมก็ทำไม่รู้เรื่อง ใส ซื่อ บริสุทธิ์ ผมเห็นครับ เขาาเป็นผู้ชายแถมหน้าตาเหมือนคยูฮยอนอีก แต่คงตาฟาดละมั้ง หายใจเข้า-ออก เป็นคยู เห็นคนอื่นเป็นคยูไปได้เลย ถ้าคยูตามจริง ก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก คิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วเรา.... อยากเจอคยูฮยอนจังเลย.......
“ซองมิน...มีคนมาหานายอ่า เค้ารออยู่ข้างล่างอะ” ทงเฮครับ เพื่อนสนิทของผมเอง วิ่งมาบอก
“ขอบคุณมากนะ...ทงเฮ” ผมกล่าวแล้วส่งยิ้มให้ อย่างที่น่ารักแบบฉบับของผม คิคิ
“ไม่เป็นไรหรอก กระต่ายน้อย” อิอิอิ เขินนะ ไอหมวย
“ บ้า! ” มาเรียกผมซะน่ารักเลย ใครหว่ามาหาเรา คยูรึป่าว คริๆ
ด้านล่างของอาคารเรียน
“มินนี่นี่นี่นี่นี่นี่” เสียงเรียกมาแต่ไกล แล้วไหนหละคน
“ใครอ่า?” ????
“ฉันไง ลีฮยอกแจ หนุ่มผู้หล่อเหลา” โธ่ ที่แท้ก็ไอไก่ หล่อตายอ่า
“อ้าว …เจ้าไก่…ทำไมถึงมาที่นี่ได้ละ” เพื่อนรักผมครับ ตั้งแต่สมัยเด็กนู้นนนนนน “ชิ! … มาไม่ได้หรอไง ก็ฉันคิดถึงมินนี่อ่ะ สบายดีไหม”
“ฉันสบายดี…ฉันก็คิดถึงนายนะ…ว่าแต่นายมาได้ไงเนี่ย” ผมถามออกไปเนื่องจาก มันไปอยู่กับ ปาร์ค จองซู สุดที่รักมัน ถึงอเมกานู่น
“ก็.. ทึกกี้เขากลับมาหา พ่อกับแม่อ่า ฉันก็เลยขอทึกกี้มาหานายไง” อ่อ ถ้าทึกกี้เขาไม่มาเกาหลี ก็ไม่มาฉันใช่ไหม
“ตัวเนี่ย..ติดกันเหลือเกินนะ..อ้ะ ฮยอก อาจารย์ฉันจะเข้าแล้ว ฉันรีบไปก่อนนะ นายรอฉันเลิอกเรียนด้วย ” อ๊ากกๆๆๆ ตายๆๆ อาจารย์จะเข้ามายังเนี่ย
“OK! ” น่ารักที่สุดเลย เพื่อนใครหว่า?
บนห้องเรียน
“แฮ่กๆๆ ” เกือบวิ่งมาไม่ทันแล้วไหมหละ
“ซองมิน มาซะเหนื่อยเชียว ไปไหนมา นานจัง ดีนะวันนี้อาจารย์ไม่มา” อ้าวๆ แล้วผมจะวิ่งมาทำเพื่อ
“จริงหรอ ทงเฮ เราเลยรีบวิ่งมาอ่าดิ ก็เพื่อนมาหา คุยเพลินไป พอดูเวลา อาจารย์ต้องมาแล้ว แต่ดันไม่มา ฉันจะวิ่งทำไมเนี่ย” เสียดายแรงนะเนี่ย
“ใจเย็นๆๆ กระต่ายอ้วน มาพักก่อนมะ อะน้ำ” อิอิอิ เพื่อนดีก็งี้แหละ
“ขอบใจมากน้า….แต่ เมื่อกี้เรียกฉันว่าไรนะ…..กระต่ายอ้วนใช่ไหม” ทงเฮผยักหน้า หน้าเริ่มซีด แต่ครั้งนี้ไม่โกรธ อุตส่า ห่วงผม
“ฉั..น..ขอโท..ษ” ทำไมกลัวผมอย่างงั้นหละ
“ทงเฮ ! อ่า ฉันล้อเล่น ฉันไม่โกรธนายหรอก” และแล้ว มันก็กระโดด กอดผม
“ซองมินน่ารักจังเลย คริๆๆ” บ้า อย่ามาชมยังนี้นะ ฉันเขิน แล้วตอนนี้มันก็รู้สึกร้อนที่หน้าอีกด้วย
“แน่นอน อยู่แล้ว” ฮ่าๆๆๆๆ
“กลับบ้านเถอะซองมิน อาจารย์ก็ไม่มาแล้ว” ใช่ๆๆ กลับๆๆ ไอเจ้าไก่รอผมอยู่
“อืม..ทงเฮ เพื่อนฉันมาฉันอ่า จะกลับด้วยกันไหม”
“ไม่เป็นไรหรอก…..ฉันกะจะไปแอบมองหนุ่มโรงเรียนนู้น” เฮ้อ เพื่อนผม อย่างกลับผู้หญิงไปแอบมองดู ผู้ชายโรงเรียนนู้น อย่าว่าหมวยเลย ผมก็แอบเป็นนั้น คริๆ
“งั้น โชคดีน้า ขอให้เจอนายคิมคิบอม บับบาย” หน้าหมวยเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ
“ฮยอกแจๆๆๆๆๆๆ” โธ่ๆๆๆ นั่งหลับไปแล้ว
“อือๆ มาแล้วหรอ” ไปอดหลับมาจากไหนเนี่ย“โทดทีมินนี่ พอดีอากาศมันดี ฉันเลยเคลิ้มหลับไป” ขี้ตู่ จิงๆเลยเพื่อนฉัน
“โอเค คริๆ ….ฮยอกเราไปนั่งคุยที่ร้านเดิมดีกว่าเนอะ” ผมชวนไปร้านประจำของพวกเราสมัยเด็กๆ ที่เราชอบไปนั่งกินกัน
ขณะที่พวกเราเดินออกจากโรงเรียน คนในโรงเรียนก็มองผมกับฮยอก อย่างกับคู่รัก ผมละอยากจะหัวเราะให้โลกสั่นไปเลย ก็เพราะอะไรหรอครับ พวกเราอ่าชอบทำตัวเหมือนเป็นคู่รักกัน แต่ป่าวหรอก เราสนิทกันมากกว่า แล้วก็ตั้งแต่เด็กด้วย ทำอะไรก็จะห่วงกันเสมอ น่ารักใช่ไหมหละ คริๆๆ แต่พอผมเดินออกจากโรงเรียน ทันใดนั้น ผมก็เห็นคยูฮยอน ที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนของเขา มองมาทางผม แถมมีสีหน้าโกรธเคืองอีก เขาเป็นอะไรของเขานะ ใครไปทำไรคยูฮยอน ง่า ผมไม่สบายใจเลย แต่ว่าฮยอกมาทั้งที ไม่ได้ ไม่ได้ ผมต้องอยู่ก่าเพื่อนผมสินะ นานๆมันจะหาผมที วันนี้เต็มที่ไปเลย คยู แต่ฉันก็ยังห่วงนายนะ
“มินนี่ เป็นไรรึป่าว ทำไมหน้านายเศร้าอย่างงั้นหละ” อ้ะ หน้าผมขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย
“อ่อ… ฉันไม่ได้เป็นไร นายคิดมากไปป่าวฮยอก..นี่แหนะ” ผมโคก หัวเจ้าไก่ ไปทีนึง เพื่อกลบเกลื่อน
“โอ๊ยๆ เจ็บนะมินนี่ มือก็ไม่ใช่เบาๆ” ขำๆ นะฮยอก
“ฮ่าๆๆ ฉันขอโทษนะ” ฮยอกนี่มันน่าแกล้วจริงๆเลย
“ไม่ให้อภัย…..ตอนหอมแก้มฉันก่อน ถึงจะหาย” เด็กจนโตก็นิสัยแบบนี้ เรื่องแค่นี้สบายๆ ของมินนี่อยู่แล้ว
แล้วผมก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่ และพวกเราก็คุยเล่นกันจนไปถึงที่ร้าน โดยที่มีคยูเข้ามากินด้วย โอ๊ย ผมจะไม่ไหวแล้วนะ แต่ไม่ได้ เจ้าไก่อยู่นี่ ผมจะไม่ให้มันรู้หรอก ว่าผมชอบใคร ถ้ามันรู้นะ มันชอบไปบอกคนๆนั้น แล้วผมก็ผิดหวังกลับมาทุกทีเลย ต้องเก็บเป็นความลับ และผมกับฮยอกก็สั่งอาหารที่พวกเราชอบ กินกันอย่างสนุก พลัดกันป้อนไปป้อนมา จนพี่ฮีชอลเจ้าของร้าน เข้ามาร่วมโต๊ะด้วย
เฮ้ย!!!!!!!!!! ทำไมซองมิน กับเจ้านั่น มันดูสนิทสนมกันเหลือเกิน ผมจะไม่ไหวแล้วนะ ใครหน้าไหน มาควงซองมินของผมแบบนี้ แถมมีนนี่ก็หอมแก้มมันซะฟอดใหญ่ ซะด้วย แล้วดูตอนนี้สิ ป้อนข้าวกันอีก ซองมินยังไม่มีแฟนใช่ไหม ทำไมผมถึงเจ็บยังงี้หละ ผมก็ได้แต่นั่งมองซองมินกับใครหน้าไหนก็ไม่รู้กำฃังสวีทกันจัง อย่าให้ไอนั่นเผลอ เด๋วโดนแน่
จนเวลาล่วงเลยไปถึง 2 ทุ่มครึ่ง ซองมิน และฮยอกแจก็ลากัน แยกย้ายกันกลับ และมีภาพสวีท ทำให้ใครบางคนถึงกับโกรธจนหน้าแดง
ป้ายรถเมย์
“ฮยอกแจ…ฮึก…ฮือ…บายน้า แล้วนายจะกลับมาฉันอีกเมื่อไหร่…” ซองมินบอกลาฮยอกแจ โดยที่ไม่สาสารถเก็บน้ำตาไว้ได้
“โอ้ๆ มินนี่ ฉันก็จะกลับมานายบ่อยๆ ” แล้วฮยอกแจก็ดึงซองมินมาซบอก
“สัญญานะ” ยังมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย
“สัญญา” แล้วกระต่ายน้อยก็คลายยิ้มออก
“รักนายที่สุดเลย เจ้าไก่ คริๆๆ” แล้วซองมินก็กระโดดหอมแก้มฮยอกแจ
“ฉันก็เหมือนกันนะซองมิน” แล้วฮยอกแจก็เดินขึ้นรถไป
ในตอนนี้ผมก็คิดถึงเมื่อตอนเย็นที่คยู ที่มีหน้าตาโกรธ มาก ใครไปทำหล่อถึงโมโหได้นะ แล้วตอนนี้ผมอยู่ในซอยบ้านผมครับ ทำไมมันมืดยังงี้หละ น่ากลัวนะเฟ้ย ทำไมเหมือนมีใครเดินผมตามมาหละ แล้วมันก็เหมือนมีเสียงใกล้เข้ามาทุกที แต่พอผมหันหลังกลับไป ก็ไม่มีใคร ผมก็เลยเดินต่อไป แล้วลองหยุดเดิน แล้วก็ได้ยินเสียงตรงพุ่มไม้ วันนี้เอาให้รู้ไปเลยว่าใคร ถึงชอบมาเดินตามผม แล้วผมก็ไปที่พุ่มไม้ และสิ่งที่ผมเห็นก็เอาผมแทบช็อค เขาคนนั้นก้ไม่แพ้กันที่เห็นผม เขาคนนั้นก็คือ “คยูฮยอน” แล้วเขาจะตามผมมาทำไมเนี่ย
“ค..ยู..ฮ.ยอน” ผมเสียงสั่นเรียกชื่อนั้นไป อ๊าก แล้วผมหลุดชื่อคยูไปได้ไงเนี่ย ทั้งๆที่เราก็ยังไม่รู้จักกันเลยสักครั้ง
“ซองมิน” อ่าว เขาก็รู้ชื่อผมเหมือนกัน แล้วเขารู้ได้ไงเนี่ย / ซองมิน ใช่ๆ จะเอาคำตอบไหนมาตอบดีเนี่ย ถ้าถามว่ารู้จักได้ไง
“นายรู้จักฉันได้ไงอ่ะ” ผมถามออกไปก็คนมันตื่นเต้นนี่นา คนที่เราชอบรู้จักเราด้วย / แล้วคำถามนั้นก็ออกมาจากซองมินจริงๆ
“แล้วนายหละ บอกฉันมาก่อน” มีมาย้อนถามอีก แต่เว้นไว้คยูคนหนึ่งละกัน / ให้ผมนึกก่อนนะ ซองมิน
“ก็นายออกจะดัง ทำไมจะไม่รู้จักหละ” เย้ ใช่ คยูฮยอนดังมากๆเลย เพราะเขาเป็นหนุ่ม pop ของโรงเรียนก็ว่าได้ / เอาแล้วไง แล้วจะบอกยังไงดีหละ
“ก็ฉันชอบนาย” เฮือก นี่ผมฝันไปใช่ไหม คยูฮยอนบอกชอบผม ทำไมมันง่ายยังงี้หละ แต่ว่าก็ดี แต่ตอนนี้ผมหน้าแดงไปไหนแล้วเนี่ย แถมใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกด้วย / แล้วคนอย่างคยูฮยอนก็พูดออกไปแล้ว ผมก็อายเป็นนะครับ
“นาย ชอบฉันจริงๆหรอ” ผมถาม ย้ำตัวเอง แถมตบหน้าตัวเองอีก จนคยูฮยอนจับมือ ไม่ให้ตบหน้า
“ซองมิน เป็นอะไร ทำไมต้องตบหน้าตัวเอง” ผมถามออกไปครับ ทำไมอยู่ดีๆ พูดแล้วก็ตบหน้าตัวเอง
“ป…ป่าว” คนมันนึกว่าฝันนิ ที่คนที่เราชอบมาบอก แต่ตอนนี้ผมก็หน้าแดง ไปถึงหูแล้ว
“แล้วทำไม หน้าซองมินถึงแดงยังงั้นละครับ” ซองมินหน้าแดงมากๆเลยครับ หรือซองมินก็มีใจให้ผม
“ป่าวหรอก” โดนถามเต็มๆ
“…”
บรรยากาศตอนนี้ก็เงียบสนิท มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งสองคน และเสียงจังหวะเต้นของหัวใจ ของทั้งสอง เป็นเวลานาน
“ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน” แล้วซองมินก็ได้พูดออกไป ทำให้บรรยากาศกลับมาเหมือนเดิม
“ฮะ เมื่อกี้ ซองมินว่าไงนะครับ ”ถ้าผมฟังไม่ผิด เมื่อกี้ซองมินเขา บอกชอบผมใช่ไหม
“ก็ ฉันบอกว่า ฉันชอบนายไงเล่า ” จะถามอีกทำไมเนี่ย >//<
“จริง หรอครับ ซองมินน่ารักที่สุดในโลกเลย รู้ตัวไหม ” ผมมีความสุขจังเลย
“อือ ” คริๆ
“งั้น เรามาคบกันนะครับ” โอ๊ย คนอย่างโจวคยูฮยอน วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดเลย
“อืม” ดีใจทีสุดเลย ที่คยูบอกแบบนั้น
แล้วบรรยากาศนั้น ทำให้คยูฮยอนและซองมินที่สบตากัน ที่ตอนนี้คยูฮยอนได้โน้มหน้าเข้ามาใกล้ซองมิน แล้วทั้งคู่ปากก็ประกบกัน อย่างยาวนาน จนซองมินเริ่มหายใจไม่ออก ก็เลยต้องผละออกมา
………………………………………..
นั้นมัน First Kiss ของผมเลยนะเนี่ย แต่ยังไงผมก็เก็บให้คยูฮยอนคนเดียวเท่านั้นแหละ มันเป็นจูบที่หวานสำหรับผมมากๆ ผมมีความสุขจังเลย วันนี้มีทั้งเพื่อนรักมาหา แล้วก็เรื่องนี้อีก แถมตอนนี้ทำไมผมถึงหน้าแดงยังนี้ อยากจะเอาหน้ากากมาสวม
…………………………………….
ซองมินครับ ทำไมซองมินถึงน่ารักยังงี้ละครับ ดูสิตอนนี้หน้าแดงมากๆเลย โอ๊ย! ผมจะไม่ไหวแล้วนะครับ ยิ่งซองมินหน้าแดงมากเท่าไหร่ ซองมินก็น่ารักขึ้นมากเท่านั้น น่าปกป้อง น่าถะนุถนอม มากยิ่งขึ้น
…………………………………….
“คยูฮยอน ฉันขอถามนายไรหน่อยได้ปะ” ตอนนี้กำลังเดินกลับบ้านผม
“ได้สิครับ ” ผมยินดีตอบซองมินทุกอย่าง
“นายมาชอบฉันได้ไง” ก็คนมันอยากรู้ ที่คนอย่างคยูฮยอนจะมาชอบ
“ก็ ในงานโรงเรียนไงครับ ซองมินขึ้นแสดง แล้วซองมินรู้ไหมว่า ซองมินสวยมากๆเลยในวันนั้น ผมก็ตกหลุมรักซองมินเลย” ซองมินก้มหน้างุดเลย เนื่องจากไรหรอครับ ก็เพราะเขิน ซองมินของผมเนี่ย น่ารักจังเลย
“อิอิ ขนาดนั้นเลยหรอ” ผมสวยขนาดนั้นจริงๆเลยเนี่ย จนทำให้คคยูฮยอนมาชอบผมได้อ่า
“ใช่ครับ อย่างกับนางฟ้าแหนะ ซองมินครับผมถามไรซองมินหน่อยได้ไหมครับ” ผมยังคาใจอยู่เลยผู้ชายคนนั้นที่เดินกับซองมินคือใคร
“ได้สิ” มีไรให้ถามเนี่ย
“เมื่อตอนเย็น ที่ซองมินอยู่กับผู้ชายอีกคน นั้นแฟนซองมินรึป่าว” ผู้ชายคนกับซองมินเหมือนเป็นแฟนกันมากๆ ถ้าเป็นแฟนกันทำไมซองมินถึงตอบรับ การคบกับผมหละ
“ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ ” ไม่นึกเลยว่าคยูฮยอนก็นึกว่าฮยอกแจจะเป็นแฟนผม
“ซองมินเป็นไรครับ ไม่ตอบผม แถมยังหัวเราะอีก” เป็นไรไปเนี่ย ทำไมอยู่ดีๆ ถึงหัวเราะ
“ก็คนนั้นอ่า เป็นเพื่อนของฉัน ตั้งแต่สมัยเด็กๆ นะสิ เราสองคนนะชอบทำตัวเหมือนเป็นแฟนกัน เหมือนใช่ไหมหละ อย่าคิดมากเลย เพื่อนฉันนะมีแฟนแล้ว” คริๆๆ คยูหึงเราหรอเนี่ย
“อ่อ ก็แล้วไป ก็นึกว่าใครหน้าไหน มาแย่งซองมินก่อน เวลาผมเห็นซองมินอยู่กับผู้ชายคนอื่นนะ ผมไม่ชอบเลย ผมอยากปกป้องซองมิน” ผมกล้าพูดไปเนอะ ซองมินครับ หน้าแดงไปไหนแล้วเนี่ย
“คยู หึงหรอ”
“เอ่อ..ก็ใช่ครับ” สะอึกไปเลย
“คยู น่ารักจังเลย” ผมพูดไรไปเนี่ย
“แต่ซองมินน่ารักกว่าผมพันเท่า ” บ้า พูดไรอ่า คยู
แล้วคยูฮยอนก็กุมมือซองมินไว้ พาเดินกลับบ้านของซองมิน ขณะที่เดินกลับบ้านนั้น ทั้งสองก็คุยกันต่างๆ นานา อย่างสนุกสนาน แถมยังคำหวานๆใส่ซองมินอีก จนซองมินแก้มแดง เป็นมะเขือเทศซะแล้ว
หน้าบ้านซองมิน
“บายนะ คยูฮยอน”
“บายครับซองมิน พรุ่งนี้เช้าผมมารับไปโรงเรียนนะ”
“อืม” วิเศษที่สุด
“ซองมินครับ แปบนึง ผมมีไรจะให้” แล้วซองมินก็เดินไปหาคยูฮยอน
“หลับฝันดีนะครับซองมิน จุ๊ฟ” คยูฮยอน ได้จุ๊ฟที่หน้าผากซองมินไป ก่อนที่จะเดินกลับบ้าน
………………………………………..
ผมซองมิน ไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้ว ตอนนี้ผมดีใจที่สุดเลย ที่คยูฮยอนชอบผม ผมไม่ฝันไปใช่ไหมเนี่ย แถมคยูเขายังหึงผมอีก โอ๊ยๆๆ มีความสุขจังเลย พรุ่งนี้เช้าก็มารับผมอีกด้วย คริๆ แล้วผมจะรอวันที่เขาบอกรักผม มันต้องมีวันนั้นใช่ไหมคยู
………..To Be ContinuE…………