*= Karn-Kb = E.L.F. = WonderFul =*

และแล้วพาทจบก็มา

ใครที่อ่าน ต้องขอโทษอย่างร้ายแรง

ที่ห่างหายไปเกือบเดือน

เอิ๊กๆๆๆ

 ตอนนี้เป็นตอนจบ ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 หมายเหตุ : มีคำไม่สุภาพ ขออภัยด้วย / ถ้าใช้คำผิด ขออภัยด้วย / ถ้าเขียนผิด ก็ขออภัยด้วยนะคะ

ไปอ่านกันเลย  เอิ๊กๆๆๆๆๆ

...................................

           ตอนเช้า   บ้านซองมิน 

“ผมไปก่อนนะครับ แม่” หนุ่มน้อยน่ารักลีซองมิน กำลังเร่งรีบในตอนนี้ เนื่องจากเมื่อคืน กว่าจะได้นอน ก็เกือบเช้า ก็มัวแต่คิดแต่เรื่องของคยูฮยอน

“กินนมอีกสักนิดสิลูก” คุณนางลี บอกด้วยความเป็นห่วงลูกชาย

“ไม่เป็นไรครับแม่ เดี๋ยวผมสายแล้ว รถจะไม่มี”  แม่… ผมก็อยากดื่มหรอกนะ แต่ว่าไม่ทันแล้วอีก 20 นาที โรงเรียนก็จะเข้าแล้ว ตายๆๆ ลีซองมิน

            

                หน้าบ้าน ซองมิน      

       พอซองมินก้าวออกจากตัวบ้านมา ได้ยืนอึ้ง ที่มีรถสุดหรู 6 ประตูมาจอดหน้าบ้าน ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้เห็นเลย แล้วรถใครหว่า ซองมินคิด 

 

 “แล้วรถใครเนี่ย เท่ห์เป็นบ้าเลย” ซองมินคิดในใจ

“ก็รถ ผมไงซองมิน” เสียงคุ้นๆ แหะ

“อ้ะ…” ซองมินตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆ มีคนมาสวมกอดจากด้านหลัง แถมเป็นคยู อีกซะด้วย

“ตกใจ ขนาดนั้นเลยหรอ” ก็เล่นซะหน้าบ้านเราเลยอ่ะ

“ไม่หรอก แต่ว่าคันนี้รถของคยูหรอ” ถามเพื่อความแน่ใจ

“อืม…ใช่ครับ”

“สุดยอด” ซองมินที่ชีวิตไม่เคยเห็น ยังยืนอึ้งอยู่

“ฮ่าๆ ซองมินตลกจังเลยครับ”“

คยูอ่า  ก็ฉันไม่เคยเห็นนินา” พูดเสร็จแล้วก็ก้มหน้าหงุด

“งั้น ตอนนี้เห็นแล้วใช่ไหมครับ ก็ขึ้นรถเลย เดี๋ยวจะสายแล้วนะ ผมจะไปส่งที่โรงเรียนนะครับ” คยูพูดเสร็จสับ ก็ได้พาซองมินขึ้นรถ พาไปสู่โรงเรียน           

              หน้าโรงเรียน  ของซองมิน 

“ขอบคุณนะ คยู” พูดด้วยความแอบเขิล

“ไม่ต้องขอบคุณหรอครับ ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลซองมิน”  ซองมินครับหน้าแดงอีกแล้ว น่ารักที่สุดเลย

“อืมๆ” พูดมายังงี้  เล่นเอาฉันพูดไม่ออกเลย

“ตอนเย็นอย่าเพิ่งไปไหนนะครับ ผมจะมารับ”  คยูกล่าว แล้วตามด้วยหอมแก้มซองมินไป ฟอดใหญ่ๆ“

คยู อายคนอื่นเขาเห็นไหมมองกันหมดแล้ว” ผมจะเอาหน้าไปไว้ไหนเนี่ย ผมอายไปหมดแล้วนะ

“ไม่ต้องอายหรอกครับ ตั้งใจเรียนนะครับ” แล้วคยูก็ขึ้นรถไปโรงรียนที่อยู่ตรงข้ามโรงเรียนซองมิน

“นายด้วย ตั้งใจเรียนนะ” ซองมินตะโกนบอกคยู ที่ตอนนี้อยู่ในรถแล้ว....        

 

                   ผมโจวคยูฮยอน  ทำไมตอนนี้ผมมีความสุขจังเลยหละ ผมได้อยู่ข้างซองมินใช่ไหมหละ ก็ใช่นะสิ   เวลาซองมินเขิลนะ  น่ารักเป็นบ้าเลย คนไรไม่รู้น่ารักที่สุดในโลกเลย  ผมจะไม่ปล่อยให้ซองมินไปไหน ซองมินต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น ฟังแล้วมันอาจจะเห็นแก่ตัวใช่ไหมหละ แต่ไม่จริงหรอก ผมนะใจกว้างจะตายไป(จริงเหรอ)   ซองมินเมื่อไหร่จะถึงวันเกิดซองมินนะ  วันนั้นผมจะบอกรักซองมิน จากคำว่า “ ชอบ ” กลายเป็นคำว่า  “ รัก ” ผมจะรักซองมินคนเดียวตลอดไป   

 

“เฮ้ย..ไอ้คยู ยิ้มหน้าบานมาเลยนะมึง” ไอแก้มแตก เช้ามาวันนี้กวนตีนเลยนะ

“หนักหัวแกหรอฟระ” ไอแก้มแตกเอ้ย แกก็ยิ้มหนาบานพอกับผมเนี่ยแหละ

“เปล่า..โว้ย แค่หมั้นไส้ ” แต่หน้าไม่ให้วะ ไอ้แก้มแตก หน้าแกมันยินดีไงไม่รู้

“อ่าครับคุณชาย แต่หน้าแกก็บานมาเชียว” พอผมพูดทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย

“นี่ไอ้คยู  อย่ามาโบ้ยนะโว้ย” มาอารมณ์เสีย เดี๋ยวปั๊ดเลย

“อย่ามาอารมณ์เสียใส่สิโว้ย หรือแกไปชอบใครก็บอกมาเหอะ” หึหึ พูดแค่นี้ทำเป็นหันไปมองทางอื่น

“เปล่าโว้ย”  พูดมาได้ แต่หน้าแกยิ้มแฉ่งยังงั้นอ่านะ

“กูคงเชื่อ”

“เออๆ บอกก็ได้วะ กูชอบคนที่ชื่อทงเฮ รู้จักไหม” วันนี้ละครับวันประวัติศาสตร์ชาติ เพิ่งเห็นไอบอมแก้มแดง

“อ๋อ  เหรอ   เพื่อนซองมินนิหว่า” เพื่อนกันทำไมต้องมาชอบคนใกล้เคียงด้วยละเนี่ย

“แกรู้จักหรอ  แนะนำให้หน่อยสิ” พอบอกรู้จัก รีบกระโจนเลย มาเลย ป้าดดดดด

“เออ เดี๋ยวฉันถามซองมินให้” เพื่อนที่ดีต้องช่วยกันหน่อยสิครับ

“ไอ้คยู ซองมินรู้จักแกแล้วเรอะ”  เออ ลืมบอกมัน“เออ”          

 

                         และก็อีกยาวนาน ในวันนั้นคิบอมคนที่เงียบที่สุดที่คยูฮยอนคบมา คุยมากที่สุด ถามคยูฮยอนเรื่องซองมินถาม ว่าเป็นไงมาไง ไปบอกกันตอนไหน จนคยูรำคาญ แต่คยูฮยอนก็เล่าอย่างโดยดี อย่างภาพภูมิใจอีก จนคิบอมเนี่ย อิจฉา (อิจฉาทำเพื่อ แกชอบทงเฮมิใช่เรอะ) .....               

                   เลิกเรียน

 “ซองมิน ทางนี้ครับ” 

“อื้ม” หนุ่มน้อยซองมินได้ รีบวิ่งไปหาคยู

“วันนี้เรียนเหนื่อยไหมครับ” ถามโดยความห่วงใย

“ไม่เหนื่อยหรอก” “

หรอครับ งั้นไปทานไอติมกันนะครับ”  แล้วคยูฮยอนก็พาซองมินไปที่ร้านไอติมแห่งหนึ่ง           

 

                         จะบอกว่าไปเหมือนล้อเล่น คยูฮยอนกับซองมินคบกันมาเกือบจะปีแล้ว ทั้งคยูและมินนี่ ก็ตอนนี้เข้าใจกันซึ่งกันและกันอย่างมากๆ บางครั้งอาจจะมีทะเลาะบ้าง แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของคู่รักทั่วไปอยู่แล้ว  แล้วก็ดีอย่างคยูไม่เคยมีคนรักมาก่อน เลยไม่ทำให้เกิดเรื่องมือที่สามอีก แต่ก็ไม่น่าเชื่อเลยสิเนอะ ที่คนอย่างคยูเนี่ยจะไม่มีแฟน  แต่ก็เป็นไปแล้ว แถมตอนนี้ก็สวีทสุดๆไปเลย กับซองมิน  

 

……………………………………………………………………….          

 

                            ผมซองมิน ตอนนี้ผมกับคยูฮยอนรักกันสุดๆไปเลยละครับ ผมละดีใจที่สุดเลย ที่คยูเขาไม่มีปัญหากับผู้หญิงแต่ตอนนี้เพื่อนผม ลีทงเฮ ก็ได้มีความรักกับคิมคิบอม หนุ่มมาดเข้ม เฮ้อ ผมก็ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างคิบอมรับนิสัยของทงเฮได้ กว่าจะคบกันก็เกือบครึ่งปี ก็จะอะไรหรอครับ คิบอมเนี่ยเขามีแฟนเก่าติดแง   พอเวลาได้อยู่กับทงเฮ ก็จะมีผู้หญิงมาแทรก ทำให้เข้าใจผิด และทำให้ทงเฮงอนตลอด  แต่พอคิบอมปรามพวกนั้นเสร็จ ทำให้ทงเฮรู้ว่าคิบอมรักทงเฮจริงๆ ก็คบกันได้อย่างเต็มตัว ผมละช่วยเพื่อนสุดขีดเลย แต่ก็ไม่ยอมฟัง แต่ยังน้อยตอนนี้ก็มีความสุขกับคิบอมซะแล้ว คริๆๆ จะถึงวันปีใหม่แล้ว คยูจะให้อะไรเราหนอ อยากรู้จังเลย  

 ………………………………………………………………………..         

 

                        ผมคยูฮยอน  เฮ้อจะปีใหม่แล้วผมจะให้อะไรซองมินดี เป็นทั้งวันเกิดและก็วันปีใหม่ ซองมินเนี่ยเลือกวันเกิดได้ดีมากๆเลยนะครับ  อ่อ ผมนึกออกแล้วจะให้อะไรกับซองมินดี หุหุ แต่ผมไม่บอกหรอครับผู้อ่าน บอกไปเดี๋ยวไปบซองมิน แผนแตกหมด โฮะๆๆ   และก็ใกล้วันที่ผมจะบอกรักซองมินแล้ว .....           

 

                      

                       วันปีใหม่ + วันเกิดซองมิน 

           ที่บ้านของซองมิน 

 

กรี๊งๆๆ  ~~~  (เสียงกริ๊งหน้าบ้าน)

“ครับๆๆ ผมมาแล้วครับ” ใครเนี่ยมากดเสียงดังลั่นบ้านซะถี่เลย

“ซองมินๆๆๆๆ” โอ้โฮ ทงเฮนี่เอง มาถึงก็กระโดดใส่เลยนะ

“ทงเฮอ่ะ ตัวนายหนักนะ คิบอมเอาออกไปสิ” โอ๊ย หนักเป็นบ้าเลย

“ทงเฮครับ อย่าไปแกล้งซองมินเขาสิ”  พอพ่อหนุ่มหล่อคิบอมสั่งเท่านั้น ลุกเลยนะยะ

“ชิชะ เห็นว่าคิบอมอยู่นะ ไม่งั้น โฮะๆๆ”  เพื่อนผมมันเป็นบ้าไปแล้ว

“อ่ะ ซองมินนี่ของขวัญที่ฉันกับคิบอมทำมาให้เองเลยนะ ”  พออยู่กับคิบอม ทำเองไปหมดเลยนะ

“ขอบคุณมากนะคิบอม   เข้าบ้านกันเถอะ”  รู้สึกว่ายืนนานแล้ว

“แล้วฉันหละ”

 “ชิๆๆๆ” ตอนนี้ทงเฮทำหน้างอน แกล้งทงเฮเนี่ยสนุกจริงๆเลย

“กระต่ายอ้วนนนนนนนนนน” แล้วทงเฮก็กระโดดใส่ผมอีกรอบ  

 

          ในบ้านซองมิน

 “สวัสดีครับคุณแม่”  เข้ามาถึงเหมือนจะรู้หน้าที่

“ดีจ้าลูกๆ ซองมินพาเพื่อนไปนั่งสิ” สั่งเลยนะแม่อ่ะ

“มานี่มา” ผมเรียกคู่หวานมานั่งที่โต๊ะ

“อืม”          

                      ในวันนี้เป็นทั้งวันเกิดและก็วันปีใหม่ของผม ทุกปีผมจะจัดงานแบบนี้แล้วทงเฮก็มาทุกปีอีก (มันไม่เเบื่อบ้างเรอะ)  ตอนนี้อาหารน่าตาน่ากินทุกอย่างก็จัดวางเรียบร้อยแล้ว โดยฝีมือผมเองทั้งหมด เป็นไงหละเก่งใช่ไหม แต่เค้กที่ผมยังไม่เอาออก ถ้าเอาออกมานะ ทงเฮชอบแอบจิ้มตลอด ไม่ได้ ไม่ได้ ผมหวง ปีนี้ผมอยากให้เค้กสวยที่สุด เพราะเดี๋ยวจะมีคนพิเศษ ใครหรอ ก็คยูฮยอนไง แต่ทำไมป่านนี้คยูฮยอนยังไม่มาสักทีเนี่ย ต้องโทรถามซะแล้ว  .... 

 

~ มัลฮาจา-มยอน ซารังฮาดอน มานึนนัลดือลี คีกอกี ~  (เสียงโทรศัพท์คยูฮยอน)

“ยอโบเซโย”  เสียงของคยู“ฮัลโหล คยู นายอยู่ไหนอ่ะ” แค่ได้ยินเสียงก็ดีใจแล้ว

“อ่อ…คือซองมินครับ  ผมขอโทษนะที่ไปไม่ได้แล้ว เพราะพ่อผมให้กลับมาที่บ้านครับ” คยูตอบด้วยน้ำเสียงที่ กลัวซองมินผิดหวังอย่างมาก

“หรอคยู  มาสักแปบก็ไม่ได้เลยหรอ”  มาสักนิดนึงก็ยังดี

 “ไปไม่ได้จริงๆครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมาซองมินไปเที่ยวนะครับ” แค่วันเกิดเราแค่นี้ ทำไมมาไม่ได้หละ

“…………..”

“ซองมิน ซองมิน”  วันเกิดปีนี้ผมไม่มีความสุขเลย

“…………...” ตู๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (ซองมินตัดสายโทรศัพท์) 

.

 .

 “ฮึก..ฮื..อ…ฮือๆๆๆ”

 “คิบอมนายได้ยินเสียงร้องไห้รึป่าว”  ทงเฮเริ่มสงสัย เพราะได้ยินเสียงร้องไห้ แล้วแถมซองมินออกไปนอกบ้าน สักครู่แล้ว

“ผมก็ได้ยิน งั้นไปดูกันเถอะ”  เท่านั้นทงเฮรีบลุดพรวดเปิดประตูไปหน้าบ้าน ก็พบซองมินนั่งกอดเข่าอยู่หน้าบ้าน

“ซองมิน ซองมิน นายเป็นอะไร ทำไมนายถึงร้องไห้”  ทงเฮลุกลี้ลุกรน ทำไรไม่ถูก

“เปล่า….ฉันไม่ได้เป็นไรหรอกทงเฮ” ถ้าจะโกหกฉันไม่เชื่อ ดูสิ ร้องไห้แบบนี้ยังมาบอกอีกว่าไม่ได้เป็นอะไร

“ไม่เป็นไรไปได้ไง ร้องไห้ซะยังงี้ บอกมาซะดีๆ” ทงเฮพยายามให้ซองมินลุกขึ้นไปนั่ง เพื่อที่จะคุยกันดีๆ

“ทงเฮครับ เดี๋ยวผมมานะ” เป็นเสียงของคิบอม          

 

                            ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง กว่าซองมินจะหยุดร้องไห้ได้  แล้วพอหยุดเสร็จทงเฮก็เอาแต่ถามๆๆ ซองมินเอาแต่เงียบ แต่สุดท้ายก็บอกอยู่ดี  แต่ตอนนี้ทงเฮเริ่มโมโห ที่ แค่วันเกิดซองมินสุดที่รักแค่นี้ยังมาไม่ได้ วอนซะแล้ว คยูเอ้ย ทงเฮก็ได้แต่ฟึดฟัด

.

.

.        

                   ทางด้านคิบอม

~ มัลฮาจา-มยอน ซารังฮาดอน มานึนนัลดือลี คีกอกี ~  (เสียงโทรศัพท์คยูฮยอน)

“ไอ้คยู แกไปทำไรซองมินเปล่าวะ เนี่ยนั่งน้องไห้ไม่หยุดเลย”

“จริงหรอวะ ก็กูบอกซองมินไปว่า ไปไม่ได้ แต่ว่าเป็นแผนของกู  แต่ยังไงก็ไปแน่นอน”  คยูฮยอนเริ่มแอบหวั่นๆ เขาทำซองมินร้องไห้เลยหรอ

“ปัดโธ่  น่าจะบอกซะก่อนนะ เล่นซะยังงี้ แล้วแผนไรวะ” หูพึ่งเลยนะ รู้ว่ามีแผน

“เออ หน่า เดี๋ยวก็รู้เอง เฮ้ย ฝากดูแลซองมินด้วยนะ”

“ตอนนี้ทงเฮปลอบ แล้วหละ” ค่อยโล่งอกไปหน่อย

“งั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวจะรีบไป”

“เออ” สั้นๆ ได้ใจความแบบฉบับของคิบอม.

.

.

.

.

.

                  ทางด้านซองมินกับทงเฮ

“ทงเฮ ทงเฮ ว่าคยูเขาจะมาไหมอ่ะ” ซองมินถามทงเฮด้วยความหมองเศร้า

“แล้วคยู เขาบอกว่าไรหละ ซองมิน” ซองมินเงียบ

“……”

“อย่าคิดมาก ยังน้อยคยูเขาก็อยู่กับพ่อ ก็พรุ่งนี้เขาพาไปเที่ยวไม่ใช่หรอ”  ซองมินหยักหน้า

“ (- -) (_ _) (- -) (_ _) ”

“งั้นวันนี้พวกเราก็ไปสนุกกัยเลยสิ วันนี้วันเกิดซองมินนะ ต้องมีความสุขสิ” ทงเฮโน้มน้าวให้ซองมินกลับมาเป็นเหมือนเดิม

“อืมๆ วันนี้ฉันจะมีความสุขที่สุด ถือจะไม่มีคยู” ตอนนี้ซองมินพูดเสียงอย่างเข้มแข็ง

“ดีมาก  เหมาะสมที่เป็นแฟนกับคยู” ได้ที ขอแซวซะหน่อย

“บ้าหน่า ทงเฮ แล้วคิบอมหละไปไหน” นั่นสิ คิบอมหายไปไหน

“มาแล้วคร้าบบบบบ” ตายยากจริงๆเล้ย

“ไปไหนมาอ่ะ คิบอม” ห่วงกันใหญ่เลยนะ

“โทรศัพท์มาหนะ…กับใคร” คิบอมยังไม่ทันพูดเสร็จ ทงเฮสวนขึ้นมาทันที

“ไอ้คยูมัน” ซองมินหันขวับ

 “ว่าไงบ้าง” เป็นซองมินเองที่ถาม

“อ่อ มันบอกว่าอยู่พ่ออ่าซองมิน ฝากให้ผมดูแลแทนมันด้วย ~ ~” คิบอมก็บอกซองมินอย่างละเอียด(ผมไม่บอกแผนกับซองมินหรอกนะ)

“อืมๆ งั้นเราไปกินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว”  แล้วซองมินก็เรียกเสียงหัวเราะจากคิบอมกับทงเฮ เพราะซองมินชอบทำท่าน่ารัก เวลาหิวข้าว

“ครับป๋ม” แล้วทงเฮก็ทำท่าตะเบ๊ะ  แล้วคิบอมก็บอกทงเฮเรื่องของคยู ตอนที่มินนี่เข้าครัว

.

.

.

~   เซง-อิล-ชุก-ฮา-ฮัม-นิ-ดะ  เซง-อิล-ชุก-ฮา-ฮัม-นิ-ดะ ซา-รัง-ฮา-นึน ซองมิน  ชี เซง-อิล-ชุก-ฮา-ฮัม-นิ-ดะ ~ 

“Happy Birthday นะกระต่ายน้อย” แล้วตอนนี้เค้กก้อนโตก็มาอยู่ตรงหน้าของทุกคน

“อืมๆ นี่ทงเฮ อย่าเพิ่งเอามือไปจิ้มสิ”  แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว จิ้มไปเรียบร้อย

“นิดนึงนะซองมิน”    นิดนึง นิดนึง ทุกทีอ่ะ

“แต่มันทุกครั้งเลยนิ” เห็นว่าคิบอมอยู่นะ ไม่งั้น โฮะๆๆ พอกันกับทงเฮเลย

“ซองมินก็...” อ้อนอีกแล้ว แต่จะไม่ให้ใจอ่อนได้ไง ก็น่ารักซะยังงี้

“อือๆๆ  มาตัดเค้กกันดีกว่า” อยากกินเค้กแล้ว  

 “นี่…ต้องเหลือให้คยูด้วยนะ” เป็นเสียงของซองมินที่เตือนทงเฮเดี๋ยวกินหมดซะก่อน

“อ่ะๆ  ”  แล้วทงเฮก็ตัดชิ้นเค้ก ใหญ่ แบ่งใส่จานแล้วยื่นให้ซองมิน

“ดีมาก” ซองมินล้อเลียนเสียง          

 

                          ภายในคืนนั้นทั้งคุณนายลี  ซองมิน ทงเฮ และคิบอม ต่างมีความสุขกับงานวันเกิดเป็นอย่างมาก ถือแม้ในงานนี้จะไม่มีคยูฮยอนก็ตาม  ตอนนี้ก็เวลา  สี่ทุ่มกว่าๆ ทงเฮ กับคิบอมก็เลยขอตัวกลับบ้านก่อน แล้วซองมินกับแม่ก็ทำความสะอาด เก็บกวาดเรียบร้อย   ในตอนนี้ซองมินก็มานั่งสวนหลังบ้าน นั่งเหม่อคิดไรไปอยู่คนเดียว จนกระทั่ง 

“นายไม่มาจริงๆเหรอคยู”  ซองมินพึมพำ อยู่คนเดียว โดยที่ไม่รู้ว่ามีอีกคนมาอยู่ ด้านหลังของตนแล้ว

 

 “อ้ะ” ซองมินสะดุ้ง เพราะรู้สึกว่ามีคนมมาสวมกอดจากทางด้านหลัง

“ผมมาจริงๆครับ”   แล้วคยูก็จับให้ซองมินสบตากับเขา

“ก็ไหนบอกไม่มาไง อยู่กับพ่อ ”   ซองมินพองลมที่แก้ม  ทำหน้างอน น่ารักจะตายอยู่แล้วนะซองมิน

“ก็….ก็อะไรหละ”   ซองมินคะยั้นจะเอาคำตอบ

“ก็ปีใหม่ต้องอยู่กับครอบครัวใช่ไหมหละ”     เหตุผลนี้ฟังขึ้นที่สุดละครับ

“แต่ฉันไม่ใช่ครอบครัวนาย แล้วมาทำไมหละครับ”    ผมไม่น่าพูดไปเลย เข้าใจผิดไปใหญ่

“ทำไมจะมาไม่ได้หละครับ ก็ซองมินเป็นแฟนผม อนาคตก็คือครอบครัวเดียวกัน”   ซองมินก้มหน้างุด เพื่อซ้อนที่ตอนนี้หน้าแดงไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้

“อืมๆ”  ซองมินพูดไรไม่ออก

“ซองมินครับผมมีอะไรจะให้”  แล้วซองมินก็รีบเงยไปที่คยู          

                     แล้วคยูฮยอนก็สวมสร้อยเงิน พร้อมกับจี้ที่สลักตัวอักษรไว้ว่า “KM” พร้อมกับแหวนเพชร สวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย  พร้อมกับจูบที่แสนหวานที่สุด   

“คยู ...ฮึก…ฉันรักนายที่สุดเลย”  แล้วผมก็พูดคำว่ารักออกไปแล้ว

“ผมก็รักซองมินที่สุดเลยครับ  แหวนวงนี้ ในอนาคตเราจะแต่งงานกันนะครับ”    ผมได้ยินคำว่ารัก จากซองมินแล้ว แล้วในอนาคนเราต้องแต่งงานกัน

 

“อืม ฉันดีใจที่สุดเลย”  

“ดูนั่นสิครับ  บนท้องฟ้า”          

 

               ภาพที่เห็นนั้น เป็นพุสีชมพูที่เป็นคำว่า Sungmin แล้วพุสีเขียว ที่เป็นคำว่า Kyuhyun แล้วก็พุสีแดง เป็นรูปหัวใจ ทั้งหมด 137 นัด เป็นอะไรที่ซองมินไม่คาดฝันมาก่อน แล้วปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก 

 

“คยู ฉันมีไรจะบอก”  ซองมินหน้าแดงมากๆ

“หืม….อะไรครับ”   คยูเอามือลูบหัวซองมินอย่างเบามือ  

 

“ฉันรักคยู”

“ผมก็รักซองมิน” 

 

......The End.......

 

P.S.  - Thank for read / Thank for comment